Als een vreemde bespied ik mijzelf
kijkend in de spiegel zie ik een oudere man
waar gister nog een jochie stond.
Ik ben al honderd keer gestorven,
terwijl de radio nog hetzelfde klinkt.

In die zelfde nacht is mijn spiegelbeeld verdorven.

De dagen lijken langer
de vergrijzing jonger
ik huil andermans tranen
en zie de dagen waken.

Ik zie de nachten sterven
als de sterren van ver komen
om te zeggen:

“Huil, om alles te kunnen dragen,
maar onthoudt… Lach straks, want
jij, bent de waker des dagens…”

Andy Kirchner 2004

Advertisements