Op mijn lendenen lig ik te wachten,

terwijl het antwoord van boven zou komen.

Duistere krachten,

stuwen me verder in de grond.

Kiezelstenen diep in mijn rug gegroefd,

warme druppels bloed sijpelen heen,

en blijken het antwoord onder me,

in plaats van dalend van boven.

 

Zwarte vlekken voor mijn ogen.

Ze vertellen een waarheid,

waarvan afzien!

De enige eerlijkheid met zich meebrengt.

Waar lust voor moet wijken,

voor pijn omtrokken door huiver,

die mijn leven en omgang doen bloeien,

in de dingen die ik moet doen,

om het zo heerlijk, zo echt, te bevoelen.

 

Andrew Kirchner

(Surrealisme! Dank u, Dali.)

Advertisements